Niedosłuch przewodzeniowy

Uszkodzenie ucha zewnętrznego

Niedosłuch przewodzeniowy pojawia się w wyniku zaburzenia funkcjonowania lub uszkodzenia ucha zewnętrznego lub środkowego.
Jeśli zaburzenie lub uszkodzenie dotyczy ucha zewnętrznego, niedosłuch powstaje na skutek zakłóceń w przekazywaniu, tj. przewodzeniu dźwięków do ucha środkowego. Najczęściej dzieje się tak, gdy przewód słuchowy zewnętrzny blokuje zalegająca woskowina uszna. Warto wtedy zgłosić się do lekarza laryngologa na czyszczenie ucha, aby objawy niedosłuchu przewodzeniowego ustąpiły.
Dla niedosłuchu przewodzeniowego charakterystyczne jest występowanie tzw. rezerwy ślimakowej, a więc różnicy pomiędzy słyszeniem powietrznym i kostnym o wartości równej lub większej niż 15 dB. Na rysunku powyżej krzywa przewodnictwa powietrznego znajduje się poza obszarem normy słuchowej, zwłaszcza w zakresie niskich częstotliwości. Krzywa przewodnictwa kostnego natomiast pozostaje w obszarze normy słuchowej. Na ilustracji rezerwa ślimakowa została oznaczona jako REZERWA.
Najczęstszymi przyczynami niedosłuchu przewodzeniowego powstałego w wyniku zaburzeń funkcjonowania ucha zewnętrznego lub uszkodzenia w jego obrębie są:
Niedosłuch typu przewodzeniowego związany z uchem zewnętrznym najczęściej można leczyć farmakologicznie lub operacyjnie.
Ucho zewnętrzne, jak przedstawiono na rysunku powyżej składa się z małżowiny usznej oraz zewnętrznego przewodu słuchowego. Zadaniem małżowiny jest zbieranie dźwięków i nakierowanie ich do ucha środkowego. Dzięki małżowinie usznej wiemy, z której strony docierają do nas dźwięki. Zebrane przez małżowinę uszną dźwięki są dalej przewodzone za pomocą przewodu słuchowego zewnętrznego do ucha środkowego. Jeśli na drodze z ucha zewnętrznego do środkowego pojawi się jakaś przeszkoda lub ta część ucha jest uszkodzona, dochodzi do zaburzenia przewodzenia słuchowego, którego objawem jest uszkodzenie słuchu nazywane niedosłuchem przewodzeniowym.
W przypadku niedosłuchu przewodzeniowego, wykres badania słuchu na siatce audiogramu, a więc krzywa słyszenia powietrznego znajduje się powyżej 20 dB. Krzywą słyszenia powietrznego ustala się badając słuch przez słuchawki audiometryczne, nakładając je w czasie badania bezpośrednio na uszy. Drugim wyznacznikiem poziomu słyszenia jest krzywa kostna, a więc wykres badania określającego na jakim poziomie odczuwamy wibracje kostne. W tym przypadku, zamiast słuchawki powietrznej używamy wibratora kostnego, umieszczanego w czasie badania za uchem, na wyrostku sutkowatym. Jeśli mamy do czynienia z niedosłuchem przewodzeniowym różnica pomiędzy słyszeniem powietrznym a odczuwanymi wibracjami kostnymi będzie wynosiła minimum 15 dB. Jest to tak zwana rezerwa ślimakowa.

Uszkodzenie ucha środkowego

Niedosłuch przewodzeniowy często dotyczy ucha środkowego i przewodzenia dźwięków z ucha środkowego do ucha wewnętrznego.
Na audiogramie powyżej przykład niedosłuchu przewodzeniowego, którego przyczyną jest uszkodzenie ucha środkowego. Krzywa przewodnictwa powietrznego znajduje się znacznie poza obszarem normy słuchowej, ale nie przekracza 60 dB, zaś krzywa przewodnictwa kostnego pozostaje w jej zakresie. Rezerwa ślimakowa została oznaczona jako REZERWA.
Najczęstszymi przyczynami niedosłuchu przewodzeniowego związanego z uchem środkowym są:
Niedosłuch typu przewodzeniowego związany z uchem środkowym najczęściej można leczyć farmakologicznie lub operacyjnie, w tym stosując implanty ucha środkowego, a także skutecznie rehabilitować i kompensować za pomocą aparatów słuchowych na przewodnictwo kostne.
Ucho środkowe łączy się z uchem zewnętrznym błoną bębenkową. Składa się też z jamy bębenkowej, w której znajdują się kosteczki słuchowe odpowiednio w kolejności: młoteczek, kowadełko oraz strzemiączko. Są to najmniejsze elementy ludzkiego kośćca. Ostatnią składową ucha środkowego jest trąbka słuchowa (Eustachiusza). Trąbka Eustachiusza łączy jamę bębenkową z częścią nosową gardła. Jej zadaniem jest wyrównywanie ciśnień między uchem środkowym a nosogardłem oraz drenowanie zawartości jamy bębenkowej do gardła. W skład ucha środkowego wchodzą również przestrzenie powietrzne wyrostka sutkowatego. Ucho środkowe przekazuje falę dźwiękową w formie drgań do ucha wewnętrznego. Funkcja ochronna ucha środkowego polega na odruchu z mięśnia strzemiączkowego, który reaguje na nagłe, bardzo głośne dźwięki.
Masz pytania?
Napisz do nas






    Umów się na wizytę